feldgrau_logo

Hełm stalowy M35 / Stahlhelm M35

Stahlhelm m35Hełmy stalowe M35 pochodziły w prostej linii z serii pruskich hełmów M16 i M18, które zastąpiły przepiękną, ale jakże nie praktyczną Pikelhaubę. Istniał również hełm M17, była to austro-węgierska wersja pruskiego M16. Hełmy te wprowadzono odpowiednio do sygnatury w 1916 i 1918 roku jako odpowiedź na ostrzał przy użyciu szrapneli. (Szrapnel jest to pocisk artyleryjski, który oprócz właściwego ładunku wybuchowego zawiera lotki, śruty, strzałki, czasami używano gwoździ, służący do rażenia siły żywej). Hełmy M16 i M18 były częścią systemu w który wchodziła również „zbroja” w formie koszuli bez rękawów, stosowano także kolczugi głównie wśród załóg pierwszych czołgów. Szybko z nich zrezygnowano, ze względu na wagę, która sprawiała problem przy poruszaniu. Hełm M18 różnił się od swojego poprzednika cieńszą blachą, mniejszą wagą (M16 około 1,5 kg) i brakiem charakterystycznego nitu nad rantem bocznym. Hełmy M16 i M18 posiadały wydłużone i wzmocnione kominki/wywietrzniki, które pełniły podwójna funkcję, wentylacji hełmu i zaczepów do pancerza opuszczanego na twarz. Wywietrzniki były montowane osobno jak w M35. 

W 1932 roku prowadzono próby nad prototypem hełmu nazwanego później M32 "Vulkanfiber". Do jego produkcji wykorzystano tworzywo sztuczne tzw. „wulkanizowane włókna”. Hełm wycofano po sukcesie testów M35 ze względu na całkowity brak odporności na odłamki i pociski o małym kalibrze. W 1934 roku Reiswehra rozpoczęła testy nowego wzoru hełmu, wywodzącego się z modelu M18. Zakłady „Eisenhuttenwerke” w Thale stworzyły prototyp, który został zaakceptowany 25 czerwca 1935 roku. Był to hełm nowoczesny jak na owe czasy, kosztowny i skomplikowany w produkcji. Pierwsze poważniejsze zamówienie na ten wzór hełmu otrzymano w 1936 roku od pogrążonej w wojnie domowej Hiszpanii. Nowy hełm niemieckiej produkcji przeszedł „chrzest bojowy” i nadawał się do masowego użycia w szeregach Wehrmachtu. Hełm M35 był tłoczony z jednego arkusza blachy ze stali molibdenowej i różnił się od hełmów z późniejszego okresu tym, że jego wywietrzniki były montowane osobno, a nie tłoczone. Rant był zawijany do wewnątrz. Hełm wyposażony był w fasunek z paskiem zapinanym pod brodą. Posiadał dwie kalkomanie po bokach „dzwonu”: po lewej stronie godło Heer, po prawej tarcza w barwach narodowych. Stahlhelm M35 był produkowany bez większych zmian do 1940 roku, kiedy to uproszczono proces wytwarzania.