feldgrau_logo

Wyposażenie i sprzęt

Każdy element wyposażenia żołnierza niemieckiego który staramy się Państwu zaprezentować jest gruntownie dobierany przez nas po to by zapewnić pełną zgodność realiów historycznych i przybliżyć szanownym Widzom sylwetki które staramy się odtworzyć. Staramy się inwestować wyłącznie w elementy oryginalne i najlepsze na świecie kopie wyposażenia. Tylko w ten sposób możemy mieć pewność, że idea rekonstrukcji historycznej zostanie zachowana, a nasza praca nie pójdzie na marne.

  • Hełm jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów wyposażenia niemieckiego piechocińca. Był tłoczony z jednego arkusza blachy ze stali molibdenowej. Rant hełmu M35 był zawijany do wewnątrz, czym można odróżnić od produkcji późnowojennych. Hełmy wyposażone były w fasunek z paskiem zapinanym pod brodą. Posiadał dwie kalkomanie po bokach dzwonu: po lewej stronie orzeł narodowy po prawej trój kolorowa tarcza w barwach narodowych.
    Czytaj więcej

    Hełm stalowy M35 / Stahlhelm M35

  • Od 1940 roku były stopniowo wdrażane pokrowce na hełm 3 lub 5 częściowe w kamuflażu Spllittertarn. Niektóre pokrowce były dwustronne, po odwróceniu na białą stronę, stanowiły zestaw kamuflujący wraz z kurtką i spodniami zimowymi. Posiadały one szlufki przystosowane do mocowania kamuflażu naturalnego (trawy, gałęzi). Na fotografii obok widnieją pokrowce w kamuflażu i na białej stronie.
    Czytaj więcej

    Pokrowiec na hełm / Stahlhelmbezüge

  • Puszka na maskę p-gaz M30 mieściła oprócz samej maski p-gaz M30 i filtra do niej również, wyposażenie niezbędne do konserwacji i prawidłowego użytkowania. Na wewnętrznej stronie pokrywy znajdowało się pudełko na szkiełka przeciwpotne do maski. Na zdjęciu obok widzimy puszkę M30 w malowaniu feldgrau wraz z regulaminowymi paskami.
    Czytaj więcej

    Puszka na maskę p-gaz M30 / Gasmaske M30 mit Blechbüchse

  • Puszka ta była ona o 3 cm dłuższa od swojej poprzedniczki M30 było to podyktowane wdrożeniem do produkcji dłuższych filtrów przeciwchemicznych. Po 1941 roku wprowadzono modyfikację omawianej puszki dodając pod pokrywą gumową uszczelkę, przez co stawała się ona wodoszczelna. Na zdjęciu widzimy puszkę z paskami wraz z pokrowcem na gasplane w wersji wczesnowojennej.
    Czytaj więcej

    Puszka na maskę p-gaz M38 / Gasmaske M38 mit Blechbüchse

  • Gasmaske Modell 1930/38 – dwa obowiązujące modele masek przeciwgazowych używanych przez armie niemiecką w czasie II wojny światowej i tuż przed jej wybuchem to Gasmaske Modell 1930 i Gasmaske Modell 1938. Zaprojektowane w odpowiedzi na zapotrzebowanie na indywidualne środki ochrony przeciwchemicznej dla pojedynczego żołnierza. Oba modele różniły się między sobą materiałem z jakiego zostały wykonane. Składały się z dwóch zasadniczych części: twarzowej i pochłaniacza zawierającego filtr przeciwchemiczny.

    Maska przeciwgazowa M30/M38 / Gasmaske M30/M38

  • Gasplanetache - obok maski p. Gaz obowiązkowy element pakietu przeciwchemicznego. Torebka wykonana z gumowanego płótna zapinana na zatrzaski zawierała płachtę gumowana o rozmiarach 2m x 1,20m, która miała chronić żołnierza przed skażeniem chemicznym. Torebka zgodnie z regulaminem przytroczona miała być do paska puszki od maski i znajdować się na wysokości klatki piersiowej, gotowa do szybkiego użycia.

    Pokrowiec na gasplane / Gasplanetasche

  • Bagnet (SG) 84/98 – był używany przez wszystkie jednostki armii niemieckiej począwszy od Wehrmachtu, Kriegsmarine do Waffen SS. Mocowany był jedynie przy pomocy specjalnej szyny, która była częścią kolby karabinu Mauser 98k, a blokowany był zatrzaskiem. Bagnet dodatkowo wyposażony był w pochwę i za pomocą żabki mocowany do pasa głównego. Etatowo przysługiwał żołnierzowi uzbrojonemu w karabinek Mauser K98.

    Bagnet do Kar98k z żabką / Seitengewehr (SG) 84/98 mit Koppelschuh

  • Pas był jednym z głównych elementów wyposażenia żołnierza. Produkowano go z grubej i szerokiej na skóry. Skóra była wywrócona mizdrą na zewnątrz oraz barwiona na czarno, natomiast lico pozostawiano w naturalnym kolorze.
    Czytaj więcej

    Pas główny z klamrą / Leibriemen mit Koppelschloss

  • Chlebak M40 w większości jednokomorowa torba wykonana z brezentu. Chlebak zapinany był od wewnętrznej strony za pomocą dwóch skórzanych pasków i metalowych guzików. Chlebak noszono nad prawym biodrem, często z manierką przypiętą do prawego pierścienia "D" i paskiem od manierki przewleczonym przez lewą szlufkę.
    Czytaj więcej

    Chlebak M40 / Brotbeutel M40

  • Najpopularniejsza odmianą był model Feldflasche M31. Manierka stosowana przez wojska niemieckie w czasie II wojny światowej. Składała się z aluminiowej butli (pojemność 0,8 litra), zakręcanej aluminiowym korkiem z gumową uszczelką. Korek był przynitowany do skórzanego paska, który posiadał również aluminiowy karabińczyk, służący do mocowania manierki. Na zdjęciu widoczna również (z prawej strony) manierka wzoru pierwszowojennego często spotykana na początku wojny.
    Czytaj więcej

    Manierka M31 / Feldflasche M31

  • Menażka, wprowadzona w 1931, została oparta o model M1910 w stosunku do której zmniejszono jej objętość do ok. 1.5l. Menażka byłą niezbędna żołnierzowi i „uczestniczyła” na wszystkich frontach gdzie tylko przebywał żołnierz niemiecki. Całość była wykonana z aluminium później ze stali. Podstawowymi kolorami jakie wykonywano menażki były czarne i feldgrau. Całość menażki wieńczył trok, za pomocą którego mocowano ją do chlebaka/a-ramy/tornistra, po wcześniejszym przewleczeniu przez uchwyty menażki. Na zdjęciu widać również modele powojenne.
    Czytaj więcej

    Menażka M31 / Kochgeschirr M31

  • Latarka była wydawana każdemu żołnierzowi niemieckiemu. Modeli było bardzo dużo, często żołnierze używali wersji cywilnych jak i zdobycznych. Przykładowymi producentami byli: Pertrix, Daimon, WIF, Zeiler.

    Latarka / Taschenlampe

  • Soldbuch, to odpowiednik polskiej książeczki wojskowej. Wydawany był każdemu żołnierzowi, każdej formacji zbrojnej w Niemczech, właściwie przez całą wojnę. Był to jednocześnie podstawowy dokument potwierdzający tożsamość posiadacza. Soldbuch zawierał wszystkie informacje na temat przebiegu służby danego żołnierza, oraz dane personalne. Na zdjęciu replika.
    Czytaj więcej

    Książeczka Wojskowa / Soldbuch

  • Zeltbahn M31 - wraz ze stelażem namiotowym - Geometryczny wzór „Splitter” („drzazgowy”) został opracowany na początku lat 30. I został po raz pierwszy użyty w Zelcie M31 pod koniec roku 1931. Kolejne modyfikacje dotyczyły miękkiego rozmycia geometrycznych kształtów i zmiany kolorystyki. Zelta M31 była standardowo wydawana żołnierzom wraz z trzyczęściowym zestawem masztów M1901, oraz z dwoma śledziami namiotowymi M1929, oraz sznura namiotowego M1892.
    Czytaj więcej

    Płachta namiotowa M31 / Zeltbahn M31

  • Łopatka należała do podstawowego wyposażenia żołnierza Wehrmachtu. Składa się z prostokątnego stalowego ostrza i krótkiego drewnianego trzonka (aby chronić ręce przed powstawaniem pęcherzy nie malowano go). Saperkę przenoszono w skórzanym pokrowcu na pasie z lewej strony. Pochwę bagnetu mocowało się razem z trzonkiem łopatki za pomocą skórzanego paska. Na zdjęciu przedstawiono prawidłowy sposób przenoszenia łopatki. Widoczne przedmioty są współczesnymi kopiami.

    Łopatka piechoty M1887 z pokrowcem / Kleines Schanzzeug mit Tasche

  • Plecak ten był używany przez wojsko niemieckie głównie do przenoszenia podstawowego ekwipunku oraz rzeczy osobistych. Podczas walki, był zdejmowany i pozostawiany na ciężarówkach lub innych środkach transportu. Jest to element zdecydowanie dodatkowy, gdyż na samej rekonstrukcji nie będzie używany.
    Czytaj więcej

    Tornister M34/M39

  • Składał się z pętli szerokości pasa i pierścienia prostokątnego lub w kształcie litery "D". Był wytworzony z skóry brązowej bądź czarnej, a także parcianych taśm różnego koloru. Zakładano je na pas główny i używano ich do utwierdzenia przednich haków szelek szturmowych gdy nie noszono ładownic. Zapinano do niego także tylną taśmę szelek gdy okazywała się ona za krótka dla wysokiego żołnierza. Można było go wykorzystać także do przymocowania innego ekwipunku np. manierki.

    D-Ring

  • A-Rama - plecak bojowy, nazywany także plecakiem szturmowym. Wykonana z wytrzymałe bawełny, uszyta w kształt trapezu. Noszono ją zwykle na szelkach bojowych ale można było ją z powodzeniem zamocować na tornistrze i plecaku. Na A-ramie przenoszono zwykle menażkę, płachtę namiotową, a w dolnej części była zamontowana dedykowana torba w której przenoszono niezbędne wyposażenie. Widoczna fotografia przedstawia prawidłowo złożony zestaw zamontowany na szelkach nośnych.

    A-Rama / Gurtbandtragegerüst

  • Szelki szturmowe są podstawowym, a wręcz obowiązkowym elementem wyposażenia każdego szeregowego żołnierza... późnowojennego. We wrześniu 1939 roku szelki przysługiwały wyłącznie podoficerom. Szelki bojowe Y-Riemen zostały opracowane w kwietniu 1939 roku równocześnie z tornistrem M39, w celu zastąpienia wcześniejszego modelu tornistra ze zintegrowanymi szelkami.
    Czytaj więcej

    Szelki szturmowe / Koppeltragegestell

  • Drugi zaraz po poprzedniku aparacie Leica I aparat małoobrazkowy, będący podstawowym sprzętem fotograficznym wykorzystywanym przez niemieckich korespondentów wojennych z Propagandakompanie. (na zdjęciu sowiecka kopia - Zorka I)

    Aparat / Dienstfilmkamera Leica II

  • Dienstglass 6x30 – lornetka służbowa 6x30. Etatowa lornetka jednostek piechoty Wehrmachtu wydawana oficerom i niektórym podoficerom. Pozwalała na dokładniejszą obserwację przedpola i pomagała w kierowaniu ogniem broni zespołowej.

    Lornetka służbowa / Dienstglass 6x30

  • Patronentaschen 98K - Ładownice te oparte na wzorze z 1911 roku początkowo przeznaczone były wyłącznie dla kawalerii, ale już w 1933 roku stały się podstawowym elementem wyposażenia dla każdego żołnierza uzbrojonego w karabin K98. Każda ładownica posiadała trzy komory w których łącznie mieściło się 30 nabojów kaliber 7,92mm. Ładownice produkowane były do końca wojny z większymi lub mniejszymi zmianami.

    Ładownice do Mauser Kar98k / Patronentasche für Karabiner 98k

  • Żołnierze wyposażeni w MP38/40 otrzymywali parę specjalnie zaprojektowanych ładownic, mieszczących po trzy magazynki na 32 sztuki amunicji każda. Lewa ładownica posiadała małą kieszonkę, w której znajdowała się ładowarka (ułatwiająca ładowanie amunicji do magazynka). Ładownice ulegały drobnym modyfikacjom. Wczesna wersja miała D-Ringi przyszyte bezpośrednio do ładownicy, a późna – przymocowane za pośrednictwem skórzanych troków.

    Ładownice do MP38/MP40 / Patronentasche für Maschinenpistole MP38/40

  • Pistolentaschen P38 była wykonana z doskonałej jakości skóry barwionej na czarno. Duża klapa doskonale chroniła broń przed czynnikami atmosferycznymi. Na fotografii doskonale jest widoczna boczna kieszeń na zapasowy magazynek i głębokie wycięcie umożliwiające łatwe dobycie broni. Kaburę zazwyczaj noszono na lewym boku.

    Kabura do pistoletu Walther P38 / Pistolentasche Walther P38

  • Pistolentaschen P08 - wykonana z bardzo dokładną prezycją, doskonale chroni broń. Z przodu posiada pasek ułatwiający szybkie wyciągnięcie pistoletu. Kabura zawierała również miejsce na dodatkowy magazynek. W górnej części kabury mieścił się schowek na kluczyk służący do odkręcania okładek, ułatwieniu ładowania amunicji czy okręceniu iglicy. Kaburę tę nosiło się po lewej stronie, na pasie głównym.

    Kabura do pistoletu P08 Parabellum / Pistolentasche P08 Parabellum

  • Magazynek bębnowy, mieszczący jeden odcinek taśmy amunicyjnej czyli 50 sztuk amunicji. Taśmę przed włożeniem należało zwinąć w prawą stronę. Stosowano go w MG34 i MG42. Wygodny w obsłudze. Na zdjęciu obok widzimy załadowany magazynek produkcji powojennej pomalowany na kolor feldgrau.
    Czytaj więcej

    Trommel MG / Gurttrommel 34

  • Skrzynka amunicyjna była przeznaczona do przenoszenia za taśmowanej amunicji w liczbie 250 sztuk. Produkowano je ze stali lub aluminium. Wyróżniamy dwa wzory skrzynek M34 i M42. Stanowiły one wyposażenie karabinów maszynowych. Adaptowano je także do przenoszenia innego wyposażenia. Na zdjęciu widzimy oryginalne skrzynki obu wzorów w kolorze feldgrau.
    Czytaj więcej

    Skrzynka amunicyjna MG / Patronenkasten 34 und 42

  • Pojemnik na zapasową lufę do karabinu maszynowego MG 42, którą należało wymieniać podczas intensywnego ostrzału. Wykonany z blachy stalowej, wyposażony w skórzany pas nośny. Obsługa MG 42 miała dwa takie pojemniki na wyposażeniu. Na zdjęciu widzimy oryginalny egzemplarz Laufschutzer 42 poddany renowacji (niestety ma urwany zatrzask zamykający).
    Czytaj więcej

    Pojemnik na lufę / Laufschutzer 42

  • Skrzynka amunicyjna była przeznaczona do przenoszenia za taśmowanej amunicji w liczbie 250 sztuk. Produkowano je ze stali lub aluminium. Wyróżniamy dwa wzory skrzynek M34 i M42. Stanowiły one wyposażenie karabinów maszynowych. Adaptowano je także do przenoszenia innego wyposażenia. Na zdjęciu widzimy oryginalne skrzynki obu wzorów w kolorze feldgrau.

    Skrzynia amunicyjna / Patronenkasten

  • Nóż Okopowy (Grabendolch) - jest to nóż którego korzenie sięgają I wojny światowej, służył do walki w ciasnych transzejach oraz ułatwiaj życie codzienne w okopach wielkiej wojny, cięcie bandaży, struganie drewna, przygotowanie jedzenia. Jego zastosowanie przez Wehrmacht podczas II wojny światowej było dokładnie takie samo. Zwykle wykonany ze stali nierdzewnej. Noże stanowiły dodatkowe wyposażenie żołnierza, noszone były przy mundurze lub w cholewie buta co ułatwiało możliwie szybki dostęp do niego.

    Nóż okopowy / Grabendolch

  • Kabeltrommel - zwijak do kabli i linek. Można go było spotkać przedewszystkim jako wyposażenie większych jednostek łączności radiowej, np. w skrzyni oznaczonej "Fu 5 (Antennengerät)", był to zestaw do budowania masztów antenowych zawierający cztery sztuki takiego zwijaka. Spotykany był również w jednostkach Pionierów, które rozwijały dzięki niemu przewody do ładunków wybuchowych. Zbudowany z metalu, oś ma wstawkę z mosiądzu, rączki wykonane z drewna. Spotykany w malowaniach "Feldgrau" i "Dunkelgelb".

    Zwijak do kabla / Kabeltrommel

  • Nożyce do zasieków małe Kleine Drahtschere - to sprzęt typowo Pionierski, niemniej jednak już od początku wojny regulaminowo w każdej drużynie piechoty dowódca oddziału był zobowiązany posiadać jedna sztukę. Nieodzowny sprzęt gdy drut kolczasty uniemożliwiał czołganie, a silny ostrzał przeciwnika 'przyciskał' do podłoża.

    Nożyce / Drahtschere

  • Gwizdek przysługiwał jedynie podoficerom oraz żołnierzom funkcyjnym - dowódcom. Służył do wydawania komend. Zaczepiony był o charakterystyczny sznurek. Nie musiał być biały. Wyróżniano wiele jego kolorów. Sznurek ten przytwierdzony był do guzika od munduru, dzięki czemu żołnierz miał pewność, że gwizdka nie zgubi. Na zdjęciu z lewej oryginalny podoficerski gwizdek, wraz z kopią sznura.

    Gwizdek / Pfeife

  • Meldekartentasche M35 - polowa torba meldunkowa to element który przysługiwał wyłącznie podoficerom oraz oficerom. Szeregowiec nie potrzebuje tego elementu wyposażenia, a o możliwości jego noszenia decyduje dowódca w przypadku wyznaczenia funkcji danemu żołnierzowi gdzie taka raportówka przysługiwała.

    Raportówka M35 / Meldekartentasche M35

  • Erkennungsmarke - to wyposażenie każdego żołnierza, jest to identyfikator, który pozwalał szybko zidentyfikować żolnierza w przypadku śmierci bądź zranienia. Wzór wprowadzony w sierpniu 1939 roku. Nieśmiertelnik był noszony na sznurku o długości 80cm, choć równie często był przenoszony w małym skórzanym pokrowcu. Z początkiem wojny zawierał takie informacje jak: nazwa jednostki, gdzie służył dany żołnierz i jego numer. Po 1941 roku niekiedy umieszczano też na nim informacje o grupie krwi. Każda jednostka wielkości kompanii miała obowiązek posiadać aktualną listę żołnierzy wraz z ich numerami nieśmiertelników.

    Nieśmiertelnik / Erkennungsmarke

  • Verwundetenabzeichen - odznaka za rany stworzona w dniu 24.06.1918 przez Cesarza Wilhelma II i przyznawana żołnierzom, którzy odniesli rany oraz kontuzje podczas walk na frontach I Wojny Światowej i w następnych wojnach prowadzonych przez Armię Niemiecką.
    Czytaj więcej

    Odznaka za rany / Verwundetenabzeichen

  • Zestaw do szycia był ważnym elementem dodatkowego wyposażenia. Pozwalał on utrzymać umundurowanie i ekwipunek w nienagannym stanie (co wymuszał surowy regulamin). Zestaw przeważnie zawierał komplet igieł różnej wielkości, guziki, agrafki i oczywiście różnego rodzaju nici. Zestaw widoczny obok składa się z eleganckiego etui, kompletu igieł zatkniętych w filcową przekładkę i dwóch szpulek białej nici różnej grubości. Z racji zawartości takim zestawem mogliśmy zacerować koszulę, bieliznę czy też zreperować drelich roboczy. Żołnierze żargonowo nazywali takie zestawy "kameradenhilfe" czyli koleżenska pomoc.

    Zestaw do szycia / Kameradenhilfe

  • Ręcznik - istotny element higieny osobistej każdego żołnierza wydawany po dwie sztuki , a zwyczajowo noszony w chlebaku. Z uwagi na niedostatki bawełny ręczniki produkowano z lnu, całkowicie białe bądź z krzyżującymi się paskami zaopatrzone w zawieszki na obu końcach. Na zdjęciu obok ręcznik z demobilu kształtem i wzorem podobny do epokowego.

    Ręcznik / Handtuch

  • Fettdose (pomarańczowe pudełko z prawej) - regulaminowa maselniczka z pomarańczowego bądź czasem czarnego bakelitu, znajdowała się ona w chlebaku. Zawierała masło, margarynę bądź marmoladę nim ta trafiła na żołnierska kromkę.   Esbit Kocher (na dole dwie sztuku metalowe) - popularny już przed wojną model kuchenki polowej. Zasilany paliwem stałym które nie wydzielało dymu ani zapachu.

    Maselniczka / Fettdose / Kocher Esbit / Esbit Kocher

  • Kawus Toilette - nie wchodząc w szczegóły, jeden z wielu papierów toaletowych używanych przez żołnierzy.

    Papier toaletowy / Toilettenpapier