feldgrau_logo

Typy niemieckich linii przewodowych

Połączenie przewodowe w latach trzydziestych XX wieku nadal pozostawało kręgosłupem przekazu informacji. Mimo zapoczątkowania komunikacji bezprzewodowej już podczas pierwszej wojny światowej, technologia ta nadal nie pozwalała na w pełni bezpieczną i wydajną formę komunikacji na dużą skalę. Połączenie za pomocą przewodu cechowało się bardzo dużą wydajnością. Można było się porozumiewać za pomocą mowy (przez telefon) jak i poprzez pismo używając urządzeń telegraficznych (dalekopis, telegraf).

To tylko część wielofunkcyjności i uniwersalności połączenia przewodowego do jednoczesnego przekazu informacji.

Połączenia przewodowe możemy rozróżnić w zależności od zastosowanego materiału przy ich budowie. Podstawowymi rodzajami linii są: linie stałe, przewodowe linie polowe i przewodowe linie polowe dalekiego zasięgu.

A. LINIE STAŁE.

budowa linii linia stala mMateriały używane do budowy tego typu linii to przewodnik pod postacią drutu, wykonany najczęściej z takich materiałów jak miedź i brąz. W zależności od użytego sposobu budowy mogą być nieizolowane, bądź izolowane. Rozróżniamy następujące typy linii stałych:

1. przewód niezaizolowany.
2. przewód podziemny.
3. przewód naziemny.
4. przewód podwodny.

Ad.1. Przewód niezaizolowany z brązu bądź stali ma najczęściej średnicę 2 mm lub 3 mm i montowany jest na "dzwonkach" (przeważnie wykonanych z porcelany), które są wkręcone w słupy drewniane, bądź nałożone na "trawersy". Stosowanie linii nieizolowanych wymaga budowy "podpory" pod każdy segment, to powoduje użycie dużego nakładu dużej siły roboczej i dodatkowo zwiększa czas budowy.

Ad. 2,3,4. Kable izolowane, które przeważnie zawierają w sobie większą ilość przewodów (izolowanych najczęściej papierem), wymagają odpowiednio przeszkolonej siły roboczej i dłuższego czasu budowy niż linie nieizolowane. Przewody te w zastosowaniu polowym są nieodpowiednie i prawie niemożliwe jest utrzymanie odpowiednich warunków użyteczności w zastosowaniu polowym.

Budowa linii stałych, mimo lepszych właściwości przewodzenia i większej wydajności, m.in z wyżej wspomnianych przyczyn, a także przez dużą mase i utrudnioną logistykę, czy niewielkiej giętkości i wytrzymałości jest nieodpowiednia do warunków frontowych. Odbudowa i naprawa, szczególnie linii niezaizolowanych jest praktycznie niemożliwe pod ostrzałem wroga.

W rejonie frontu, gdzie trwa aktywna walka oddziału muszą być budowane linie polowe. Linia taka pozwala uzyskać akceptowalny czas budowy i naprawy, linie niesprawne i nieprzywrócone do działania w odpowiednim czasie są bezwartościowe.

B. PRZEWODOWE LINIE POLOWE.

Przewodowe linie polowe składały się przeważnie z drutu metalowego, który chroniony był elektrycznie za pomocą materiału izolacyjnego. Ochrona mechaniczna była zapewniona przez oplot bawełniany wokół przewodu. Przewody tego typu były elastyczne i wytrzymałe na uszkodzenia. Ich giętkość pozwalała na nawinięcie ich na małe bębny, co zwiększało ich mobilność. Dzięki takim parametrom czas montażu odcinka danej linii przez mały oddział był na tyle mały, że świetniea wpasowywał się w warunki frontowe. Przemieszczające oddziały miały dzięki temu stałe połączenie z dowództwem, jak i między danymi jednostkami.

Przewody polowe można podzielić na lekkie "Leichtes Feldkabel" i ciężkie "Schweres Feldfernkabel".


budowania linii lekkiej mLekki przewód polowy - nie jest zbyt wartościowym przewodem, pod względem elektrycznym jak i mechanicznym. Jest lekki i z tego powodu nadaje się znakomicie do układania na krótkich odcinkach frontu jak i szybkiego zwijania. Można go rozkładać przy pomocy prostych narzędzi. Siła robocza wymagana do budowy takiej linii jest bardzo mała. Mała drużyna łączności "Der Kleine Fernsprechtrupp" składała się z 4 żołnierzy i dysponowała 4 km kabla.budowa linii ciezki kabel polowy m

Ciężki przewód polowy - zdecydowanie solidniejszy i trwalszy, jednak te zalety powstały kosztem o wiele większego ciężaru, co powoduje problem transportowy, użycie bardziej skomplikowanych narzędzi czy większej siły roboczej potrzebnej do rozwijania linii z tego typu przewodu. Przewód taki znajdował zastosowanie przy liniach, który miały funkcjonować dłuższy czas i mają znaczne odległości.

 

Możemy wyróżnić następujące klasyfikacje linii polowych:

1. Podział na rodzaj budowy:

a) linie proste
b) linie podwójne

2. Podział według budowy:budowa linii slup

a) rozkładanie linii
b) rozbudowa linii

3. Podział na sposób budowy

a) budowa zamknięta
b) budowa dzielona

4. Podział na rodzaj rozkładania

a) budowa na piechotę
b) budowa z konia
c) budowa z pojazdu

5. Podział na rozbudowę

a) niska
b) wysoka

a) na podporach naturalnych
b) na podporach skontruowanych

C. PRZEWODOWE LINIE POLOWE DALEKIEGO ZASIĘGU.

budowa linii feldfernkabel mPrzewód polowy dalekiego zasięgu "Feldfernkabel" (w skrócie: "FF-Kabel"), to przewód gumowany o czterech żyłach. Umieszczony jest na specjalnych jednostkowych bębnach. Długości jednostkowe w których jest przechowywany są zakończone specjalnymi wtyczkami, które pozwalają na szybkie łącznie poszczególnych długości. Między kolejnymi długościami podłącza się cewki Pupina, które powodują zmniejszenie tłumienia linii, i pozwalają znacznie zwiększyć zasięg całej linii.

Dzięki swojej konstrukcji "FF-Kabel" pozwala na szybkie i wydajne połączenie dwóch stanowisk. Końcówki przewodu przy danym stanowisku są łączne specjalnymi końcówkami do klem telefonu.

 

 

 

 

Źródło: Schwant W., Nachrichten-verbindungsdienst: Fernsprech-, Blink- und Singnaldienst nebst Meldehund- und Brieftaubendienst, Berlin 1939.