feldgrau_logo

Motocykl sanitarny

Motocykl jako pojazd sanitarny w służbie wojskowej.

 

Prezentowany przez naszą sekcję motocykl DKW NZ 250 z roku 1940 (zdjęcia poniżej) jest typowym pojazdem cywilnym zdobytym w czasie rekwizycji prowadzonej na szeroką skalę przez wojsko. W 1939 roku wszedł przepis nakazujący, aby do 1941, wszystkie pojazdy cywilne zostały przekazane na rzecz armii. Trafiały one do armii albo poprzez najzwyklejszą kradzież albo w ramach mobilizacji wraz z właścicielem. Był to sprytny zabieg gdyż wojsko od razu pozyskiwało wyszkolonego kierowcę/ mechanika. Pojazdy w ten sposób zdobyte, były przemalowywane na odpowiedni kolor i przekazywane do oddziałów. Zdarzało się często, że jednoślady czy samochody służyły w jednostkach tyłowych zachowując swój oryginalny kolor.

"Dekawki", jak również inne motocykle o niższej pojemności (125ccm- 350ccm), były wykorzystywane jako środek transportowy dla kurierów, gońców, sanitariuszy, lekarzy, żandarmów czy innych żołnierzy funkcyjnych. Pojazd taki był za słaby do pracy w zaprzęgu oraz do działań wojennych na pierwszej linii. Z uwagi na charakterystykę silnika przypadła mu rola pomocnicza.

DKW NZ250 jest szybkim i lekkim motocyklem, który doskonale radzi sobie na drodze oraz szutrze. Niestety w trudnym terenie uwidacznia się jego zbyt mała moc. W związku z tym powierzano mu inne zadania takie jak przewożenie rozkazów, wykonywanie szybkiego zwiadu, wożenia zaopatrzenia medycznego/ amunicji, szkolenie kierowcy motocykla czy przemieszczania się sanitariusza/ lekarza.

 

Prezentowany motocykl został odrestaurowany zgodnie rokiem produkcji oraz z zachowaniem możliwie wielu elementów oryginalnych. Pojazd został pomalowany w kolorze Luftwaffe o numerze RAL7016 (półmat) wraz z naniesionymi oznaczeniami taktycznymi oraz opisami. Umieszczony na zbiorniku paliwa znak czerwonego krzyża był informujacją o odmiennym traktowaniu tego pojazdu czyli wyznaczał mu specjalną funkcję w strukturze armii.

Motocykl został wyposażony w standardowe, niemieckie sakwy skórzane, będące wyposażeniem dla wszystkich motocykli, w latach od ~1937 do 1942 r kiedy to zastąpiono je skrzynkami stalowymi. Zmiany, jakie przeprowadzono po wcieleniu DKW do struktur armii były niewielkie i poza zmianą koloru zawęziło się do zastosowania szmacianego zaciemniacza na przedni/ tylny reflektor oraz wzmocnienia bagaźnika.

Prezentowany pojazd jest w pełni sprawny i odwzierciedla to czym kiedyś nazywano nowoczesność i wygodę.

 

DKW NZ 250, 1940r (wersja wojskowa, pojazd sanitarny)

 

nz250_1m

 

dkw_nz250_sanitarny_m

 

dkw_nz250_sanitarny_3m

 

DKW NZ 350, ok. 1939r (wersja wojskowa, pojazd sanitarny, zdjęcie archiwalne- poglądowe)

dkw_nz_250_archiwalne

 

DKW NZ 350, ok. 1941r (wersja wojskowa, pojazd sanitarny, front zachodni, zdjęcie archiwalne- poglądowe)

dkw_nz_250_archiwalne_2

 

DKW NZ 250 ok. 1940r–  (wersja cywilna przemalowana na wojskową, zdjęcie archiwalne- poglądowe)

dkw_nz_250_archiwalne_3m

 

 

 

Ciekawostki:

- Część motocykli wychodząc z fabryki miała nabijana Waffenamty, czyli znaki dopuszczające pojazd do używania w armii. Sprawdzano między innymi jakość pojazdu jak również czy prądnica lub inny element prądotwórczy nie będzie zakłócał pracy np. polowych radiostacji. Większość pojazdów po takim dopuszczeniu otrzymywała odpowiednią tabliczkę znamionową ze stosowną informacją.

- Niemcy byli bardzo pragmatyczni i zdawali sobie sprawę z tego, że żołnierz jest prostym człowiekiem. Aby zapobiec kłopotom z nieznajomością podstaw mechaniki, pojazdy miały namalowane informacje na karoserii np.: stosunek oleju z benzyną, dopuszczalne prędkości na poszczególnych biegach, maksymalne ciśnienie w kołach z pasażerem/ solo, dopuszczalny ciężar, pojemność zbiornika paliwa itp.

- Oznaczenia na pojeździe w warunkach polowych były wykonywane za pomocą szablonu i gąbki nasączonej farbą

- Niemieccy inżynierowi zunifikowali zaczepy mocowania sakw (produkowane od ok. 1937r) oraz stelaży do przewozu ładunków. Do roku 1942 stosowano wyłącznie sakwy skórzane a później do użycia weszły skrzynki stalowe, które wymiarami pozwalały na przewóz taśm amunicyjnych do karabinu maszynowego.

- Każdy żołnierz mógł szybko ściągnąć kufer/ sakwę i zamontować w to miejsce kanister paliwa lub 2 kanistry na wodę pitną.

- Dużym problemem dla rekonstruktorów jest umiejscowienie puszki na maskę gazową. Dowództwo szybko się zorientowało, że noszenie puszki w regulaminowy sposób (na boku) jest niewygodne dla pasażera więc pozwolono wozić kierowcom maski na brzuchu. Z czasem powędrowały one na kierownicę lub pokrywę sakwy/ kufra.

- Motocykl był wyposażony standardowo w podstawowe narzędzia, podstawkę boczną i centralną, pełne oświetlenie, prędkościomierz oraz pompkę. Siedzenie pasażera było wyposażeniem akcesoryjnym.

- Z uwagi na sztywne tylne zawieszenie, błotnik jest zamocowany na zawiasie umożliwiając łatwy dostęp do koła i jego wymianę.